Anton kan toveren
Ole Könnecke
Davidsfonds/Infodok, 2007
Anton heeft een veel te grote tovertulband, waarmee hij – tot zijn eigen stomme verbazing – echt kan toveren. Althans, daar lijkt het toch op. Een boom wil zo gauw niet lukken, maar een vogeltje is in een wip weggetoverd. Vriend Lucas gelooft niets van Antons magische krachten, maar wordt dan zelf weggetoverd. Of toch niet? Nee, toch niet, want daar is hij, samen met Nina en Laura. De twee lopen te treuren om hun weggevlogen vogeltje. Weggevlogen? Dat tovert Anton toch meteen terug?!
Met sobere taal en veelzeggende details bouwt de auteur een meesterlijk spel op. Anton is dan misschien geen magiër, hij tovert in geen tijd een lach op je lippen.